Antalya’da, henüz bebekken babasını, kısa süre önce de annesini kanserden kaybeden ve ömrünü 7 senedir diyalizle sürdüren kadının yüzü, gece gelen “Uygun böbrek bulundu” haberiyle aydınlandı.
Kumluca’da ikamet eden Filiz Dönmez’e, 2018 senesinde mide bulantısı ve kusma rahatsızlığıyla başvurduğu sağlık kuruluşunda kronik böbrek yetersizliği tanısı konuldu.
BÖBREKLERİ ÇALIŞMAZ HALE GELDİ
Vaziyetinin ağırlaşması üzerine 3 ay hastanede tedavi gören Dönmez’in böbrekleri fonksiyonunu yitirince diyalize başlamak zorunda kaldı.
Afyon Kocatepe Üniversitesi İktisat Fakültesi’nde üçüncü sınıfta okuyan Dönmez’e doktorları hastaneye yakın olması gerektiğini belirtince misafir öğrenci olarak Akdeniz Üniversitesi’ne kaydoldu.
7 SENE BOYUNCA ORGAN NAKLİ BEKLEDİ
Zorlu diyaliz ve hastane sürecine karşın üniversiteyi tamamlayıp, girdiği sınavı kazanarak kamu sektöründe çalışmaya başlayan Dönmez, 7 sene boyunca organ nakli olmayı umut etti.
Verici olmak için test veren annesine kanser teşhisi konuldu.
Küçük yaşta babasını yitiren Dönmez, bir sene önce de annesini karaciğer kanseri sebebiyle kaybetti.
Organ bağışı yapmak için istekli olan dedesine de kronik kalp yetmezliği teşhisi konulunca genç kadın, kadavra organ nakil listesine kaydedildi. Diyalize giren Dönmez’in yaşamı saat 03.00’te çalan telefonla değişti.
Antalya’daki organ nakli merkezine davet edilen Dönmez’e, ölen birinden bağışlanan böbrek nakledildi.
“CİHAZA BAĞLI YAŞAMAK MECBURİYETİNDE KALDIM”
Hayata yeniden tutunan Dönmez, böbrekleri iflas edince hayatının zorlaştığını, cihaza bağımlı yaşamak mecburiyetinde kaldığını ifade etti.
Sıhhat sorunlarına rağmen üniversiteyi bitirdiğini belirten Dönmez, sözlerine şöyle devam etti:
“Bir gün organ çıkacağını hiç ummuyordum. Gece 03.00’te telefon çaldı. Üç hasta daha vardı, benimle uyumlu çıktı. Yedi senedir diyalize o kadar çok alışmışım ki organ naklinden sonra hangi gün diyalize gireceğimi merak ediyorum. Diyaliz esnasında yemeklerde kullandığım ilacım vardı, onu unuttum diye tedirgin oluyorum.
İlerleyen dönemde planım olduğunda ‘o gün diyalizim var mı’ diye kontrol ediyorum. Çünkü benim normalim bu duruma gelmişti. Henüz olağan hayata alışamadım. ‘Hayatım boyunca cihaza bağımlı mı yaşayacağım’ diyordum, gece gelen telefonla tüm hayatım değişti.
Diyalize bağımlı yaşamak zahmetli. Bana organını bağışlayana dua ediyorum. En büyük iyilik, bir insanın hayatını değiştiriyorsunuz, onu makineye bağımlı olmaktan kurtarıyorsunuz.”
